CAPITULO 2
- “Xa que nos imos de vacacións,
na miña mochila decidirei que levar;
Botareite moito de menos
Dáme pena deixarte”.
O gato (grande, negro e gordo) mirábao.
As galletas
regaladas gustábanlle,
pero máis lle
agradaba aquel neno que o coidaba.
Pasaban xuntos moitas horas
e miraban os
barcos no porto.
Un con surcar os
mares soñaba,
O outro, ronroneaba.
Zorbas non
esquecía a aquel , a quen a súa vida debía.
Moi pequeno abandonou
a canastro familiar:
quería probar unha
cabeza de pescado
e logo compartila
cos tódolos seus irmáns.
Días antes, mamá xa o avisara:
-“Áxil e esperto es,
non debes saír do canastro
se vivir queres ben.
Sorte é nacer nun porto
como o de Hamburgo,
cheo de gatos que o protexen.
Pero coidado has de ter.
Pola túa cor negra
malpocado podes
chegar a ser”.
Zorbas esqueceu a
conversa de mamá,
do canastro saíu,
pero lonxe non chegou.
Intentou coller o peixe pero un pelicano o atrapou;
dentro da bolsa
Zorbas intentaba razoar
e finalmente o paxaro non o merendou
grazas a un neno
que polo cocote o liberou.
Rematou así a
aventura e comezou unha bonita amizade
que cinco anos
dura xa.
Pensativo estaba
Zorbas,
enmarañado nos
seus recordos ,
cando o espertou unha caricia
do seu amigo, neno, que xa marchaba.
Catro semanas, o gato, só estaría
E amo e señor da casa sería.
(Iván)
Ningún comentario:
Publicar un comentario